Page 143

۱۳۸ بشهرم یکی مهربان دوست بود تو گفتی که با من بیک پوست بود مرا گفت خوب آمد این رای تو بنیکی خرامد مگر پای تو نوشته من این نامه پهلوی بپیش تو آرم مگر نغنوی شو این نامۀ خسروان بازگوی بدین جوی نزد مهان آبروی چو آورد این نامه نزدیک من برافروخت این جان تاریک من فردوسی چنانچه که نظامی سمرقندی نوشته) مرفه الحال بوده لیکن چون ارادۀ نظم شاهنامه نمود امرای علم دوست اظهار قدردان نمودند لیکن حاکم طوس (منصور ابن محمد) چنان فیاضی نشان داد که فردوسی را از دگران بی نیاز ساخت ﯔ بدین نامه چون دست کردم دراز یکی مهتری بود گردن فراز جوان بود از گوهر پهلوان خردمند و بیدار و روشن روان مرا گفت کز من چه آید همی که جانت سخن برگراید همی بچیزی که باشد مرا دست رس بکوشم نیازت نه آرم بکس افسوس که منصور چندی پس مرد و فردوسی یک مرثیه پرجوشی نوشت – سه چهار مقاله – حصۀ از مرثیۀ ابو منصور محمد در شاهنامه میباشد