Page 165

١٥٨ بلفظ خرابات تعبیر از مقام فنا میکند - بنده پیر خراباتم که لطفش دایم است ورنه لطف شیخ و زاهد گاه هست و گاه نیست ترسم آن قوم که بر دردکشان میخندند در سر کار خرابات کنند ایمانرا پیرمغان عارف باخبر را میگویند - بمی سجاده رنگین کن گرت پیر مغان گوید که سالک بیخبر نبود زراه و رسم منزلها قلندر عارفیکه از مرتبه تکلیف بلند شود بر در میکده رندان قلندر باشند که ستانند و دهند افسر شاهنشاهی ١٠- مدتی ست که تسلط شخصی خیال عزت نفس را از طبائع محو نموده بود چنانچه مردم در مراسلات معمولی خود را به بنده و حقیر تعبیر میکر فندگو یا سوای پادشاه هر شخصی از شکم مادر غلام پیدا می شد و در دل هیچیک جذبه خود داری و عزت نفس موج نمی زد - چنانچه از امرا و سلاطین مرعوب شدند و به اوشان تعظیمات غلامانه روا داشتن معیوب نبود - چون در تصوف انسان را اشرف مخلوقات و عالم اکبر تسلیم کرده اند پس شاعر صوفیانه خیال عزت نفس را سر از نو قایم کرد- تصوف تعلیم داده که پیش انسان زمین و آسمان کون و مکان هیچ است -