Page 164

١٥٧ به در د و صاف ترا کار نیست درکش که هر چه ساقی ما ریخت عین الطاف است ناز پرورده تنعم نه برد راه بدوست عاشقی شیوه رندان بلاکش باشد ۸- صوفیان کرام در مقام رضا لذتی می یابند که خودشان آرزوی رنج و مصائب را مینمایند از وفور مصائب و تحمل شان هم ترقی حاصل می شود و در تحمل رنج و محن جزو خاص بدون خیال محسوس میکنند که این هم یک کرشمه نگاه محبوب از لی است. در غزل این خیال را بدین طرز ادامی نمایند ہ خویش را بر نوک مژگان چشمی زدم انقدر زخمی که دل میخواست در حنجره ز جان زتن بردی و در جانی هنوز دردها دادی و درمانی هنوز تا از مزه خالی نبود مایده خون پر مشت نمکی بر دل افگار فشاند شا کن حریف کاوش مژگان خونریزش نه ماند بدست آور رگ جانی و نشتر را تا و تصوف بسیار اصطلاحات و تلمیحات و الفاظ تازه را در زبان داخل ساخته ازین جهت که یک، یک لفظ برای بسیار خیالات و مضامین گوناگون را پیدا کرده شاعری را خیلی وسعت داد. مثلاً حال یک کیفیت وجدانی است که بعارف طاری میگردد راز درون پرده ز رندان مست پرس کین حال نیست زاهد عالی مقام را