Page 137

۱۳۰ امروز ناز را به نیازم نظر نبود زان شیوه های خاص یکی جلوه گر نبود بس شیوه های ناز که در پرده داشتی اما تبسمی که بشود پرده در نبود آن خنده ها که غنچه سیراب می شگفت بیرون نه زیر پردهٔ گلبرگ تر نبود من کشته کرشمه مژگان به جگر خنجر زد آن چنانکه نگه را خبر نبود آثار نزع طاری و از زندگی کمال یاس است و احباب در گریه خموشانه مصروف و بر چشمها ی آستین نهاده اند مریض از مشاهده این کیفیت از حیات خود دست شسته واردات ہذا را بدین صورت ادا مینماید شبهای دگر دارم تب غم یتیم امشب وصیت میکنم باشید از من با خبر امشب مباشید ای رفیقان این زمان یک نیمه غافل که از بزم شما خواهد سیم بردن در دو شر امشب مکن دوری خدا را از سر بالینم ای همدم که من خود را نمی یابم چو شبهای دگر امشب مگر در من نشان مرگ ظاهر شد که می بینم رفیقان را نهانی آستین بر چشم تر امشب محبوب اسپ تازی میکند گرد سر تو گردم و آن رخش راندنت و اندر ست و تازیانه و مرکب جهاندنت شهری به ترکت تو دہر بلکه عالمی ترکانه بر نشستن و ہر سو دواندنت پیش خدنگ و ترکش ناز تو جان دہم وان شست باز کردن و برتا پر نشاندنت