Page 188

۱۸۱ گر من بجای جوهر آئینه بودمی بی رونما ترا بتو کی می نمودمی ناله مرغ چمن گم کرده سید آهنگ نیست واگذارید ای نواسنجان بخاموشی مرا حاشا که در بساط دل در و خو بود پا زمرتی که نیم غنچه تبسم در او بود بخون طپیده شمشیر رشک میبردند که روز ماتم فرهاد عید پرویز است عشق را بر سر بالین من آرید بعجز کاین طبیبی است که مشهور بهمین قدرتست زوی چو تیغ زمانی بکش عنان سمند که نیم کشته نازترا وستیهابست ازین هفت بیت از سرو آزاد بقیه از خریطه جواهر نقل شد. اکنون یکدو غزل کامل او را می نویسیم. شرم نگذارد که گویم من کیم فراد کیست ورنه میگفتم میان ما و او به گویست ای که میگوئی که نشتر در رگ جانت گذرد در دیار حسن نیز مژگان او فصاد کیست گل که میخندد گهی، خون میچکد از خنده‌اش شادکام دهر اگر این است پس ناشادکیست خلق را از حسرت زخمی بخاک و خون نشاند نأثر بیمار و زو دست تیغش انجلا د کیست ناز باریدن از اصطلاحات تازه طالب است و بیت بواسطه این لفظ بسیار بلند گشته و استفهام از (این جلاد) مبلغی بر تاثیر آن افزوده پرنیان طپلاس آمد بچشم روزگار دهر اگر میناست سنگ مینای ما پر تر است