Page 187

۱۸۰ زخارست چمنت بر بهار منتهاست که گل بدست تو از شاخ تازه تر ماند دو لب خواهم یکی در می پرستی یکی در عذرخواهیها مستی چهار بیت آخر انتخاب ترک جهانگیری است و این تخاربا در وقتی زده اند که طالب تازه ملک الشعرا گشته بود. دشنام خلق راندهم جز دعا جواب ابرم کز تلخ گیرم و شیرین عوض دهم بی نیازانه زارباب کرم میگذرم چون سیه چشم که بر سرمه فروشان گذرد مردی برگ نوار اسبک زنهای گیر کوزه بیدسته چوبینی بدو دستش بر وا مزه در جهان نمی بینم دہر گوئی د نان بیمار است نظاره تر ادو جهان چشم نیست یکچشم باز مانده یکچشم بر هم است در ین انجمن غیر لبهای یار دومی را بیک نشه کم دیده ام با صد کرشمه آن بت بدمست میرود خود میکند خرام و خود از دست میرود ما را زبان شکوه زبیداد چرخ نیست از ما خطی بمهر خموشی گرفته اند خانه شرع خرابست که ارباب شکوه در عمارتگری گنبد دستار خوداند سه بیت فوق انتخاب میرزا صائب است ملامت کش فارغ شو از سلامت خلق که نخل موم ز آسیب تیشه آزاد است