Page 35

(٣٠) در غزل سرائی نسبت بغزلیات مسلم است که اساس ان بقیاس را خیال کمال غزل رو پیش ازیم خُسن قیام و دوام بخشید، و بعد ازان شیخ سعدی بخش را به مراج بعروج رسانند که موجد گفته میشودط، در خان آرزو مجمع النفایس در شروع تذکره فغانی مینویسند: قدما را در غزل طرزی بود بسیار ساده چون نوبت بکمال الدین اسمعیل رسید، او رنگی دیگر داد، بعد از و شیخ سعدی و خواجه نمکی دیگر ریختند . کمال در غزلیات با وجود صفائی و سادگی جدت و رنگینی در مضامین نظم بکار آورده که ازین شامل میدانیم : حدش بگذشتم و دشنام نمیدا مرا مدتش گردم و پندار که من نشنیدم گرچه پیش بسزا خوشی بنها میگفت : من ازان خوشتر از و پیچ سخن نشنیدم دست ارسلطنته ز می ندانم کس هرگز گوشت که چون نهمدست ناوک بترز ندی چواندازد بمن تیری کنم در سینه پنهانیش : بدان تا از پی هر تیر تیری دیگر اندازد از چشم بخواب تو امروز روشن است : ان ناله ها که درسم تو دوش کرده ایم بود همیشه جان من بیم تو میکند کشی هیچ نمیکشی مرا من چه گناه کرده ام و لطافت بیان و متانت روزین اشعار عیان کنید: