Page 36

(۳۱) رویی از ناخفه بترقما ند بود نان بگوئید اکر تو اند بود انچنان نازک نه چنان شیرین لب نباشد شکر تو اند بود دل جو و طلب چو کردم برگز تو گفتا بروای فلان بهمان مهیچ کار دا چوبس بگفتم اور ابگریه گفت بامن گفتگو ندارم که مرا حما ر دارد چه دهی صداع میتاچه کنی طمع چیزی که کمینه چاکر من بازین هزار دارد نخستم بدام اندر کشیدى پس آنکا هم بستم بر سر کشیدى بقصد جان چوان من ناتوانى ز روم و هند و چین شکر کشیدى پراگنده همه غمنا ى عالم زهر من بیکدیگر کشید ى اگر چه استین بر من فشاندى و گرچه دامن از من در کشیدى نخواهد رفت از یادم که با من شبى تا صبحدم ساغر کشیدى خوشتر از کلم در مزین حسن جمال رباعی از مساعی بکمال تیمتعالی باشی که در کلام قدما نظیر هر یک از دو مصرع و متوسطین تماثیلی از ان نداریم گل خویست که چون خوی نکو باش و چون دلبر من بنگ خویو باشدت صدی فرهم آورد در سایه باشد که یکی چوری او باشدت گلاف زنم که یار خوش خوست با ما بوفا و عهد نیکوست نہ