Page 34

(٢٩) ز مرد فائی باو رکنه اگر گوید که من بخانه خود میخورم طعام حلال نه آنکه مال حلال است مرد فائی را کدام مال که او دارد و کدام حلال ولی بپاسکی آنگاه مال خویش خورد که اضطرار مر او را شود حرام حلال در هجو بخیل دیگر ؎ بدهیمن نان خواجه چون یی دم خواجه گفت که آه من مردم گفتمش خواه میر و خواه ممیر من که این لقمه را فرو بردم شخصی کمالی را ذم کرده بود بجواب او میگوید ؎ شخصی بمدعای خلق میگفت ما از بد او نمیخراشیم ما نیکی او بخلق گفتیم تا هر دو دروغ گفته باشیم و این قطعه مشهور از محقق طوسی است ؎ نظام بی نظام ار کافرم خواند چراغ کذبیلی نبود فروغی مسلمان خوانمش زیرا که نبود سزاوار دروغی جز دروغی مأخذ همین قطعه است سه شعر رسم بود شاعران طامع را یکی مدیح ،، دوم قطعه تقاضائی اگر نداد، سوم شکر ور نداد هجا ازین سه بیت،، دو گفتم دگر چہ فرمائی (۱) این قطعات را بانوری هم نسبت میدهند ۱۲ یکبر با یزد بخدا