Page 345

(٣٤٠) سعدی حافظ ای گنج نوشدار و خستگان نظرا چه عذر از بخت خود گویم که آن عیار شهر آشوب مرهم بدست و ما را مجروح میگذاری بتلخی کشت حافظ را و شکر در دهان دارد خواجه صاحب الصنف کلا پیرایه مضمون شیخ را بلطافتی خوشنما تر میسازد . ه کے فقرہ سلمان حافظ رندی و عاشقی و قلاشی عاشق و رند و نظر بازم و میگویم فاش هیچ شک نیست که در ما همه هست تا بدانی که بچندین هنر آراسته ام علاوه از چستی و ارتباط و جوش بیان سلمان کلمین قدر میگویند که من ندیمه این اوصاف را دارم اما شوه تی ندارد که باین دو افتخار میکند یا ندامت میکند . بدون صنایع مقر است تا نادم ، و حضرت خواجه باستخدام این رباعی و دیگران را باید قناعت نداشته چیزی کمالعقیف ناز قرار داده میفرمایند ع تا بدانی که بچندین هنر آراسته ام سلمان حافظ نکونامیست رندان دگر به بد نامی گرچه بدنامیست نزد عاقلان مرا نچه پیش تو ننگست فخره با نام است ما نمیخواهیم ننگ و نام را