Page 316

(۳۱) خواجو بدین زمین گذری کن بدار با که تو دانی چو مرغ در طیر آئي وچون اوج رسی نزول ساز در ان آشیان که تو دانی چنان مرو که غباري بدور سدر گذارد بدان طرف که رسیدي چنان بدار که تو دانی حافظ گذر بکوي فلان کن درین زمان که تو دانی توپیک حضرت شاهی بمرده دیده براهست بمردمي نه بفرما هر هر انکه تو دانی بگو که جان ضعیفم زدست رفت خدا را زلعل روح فزایت بخش زانکه تو دانی از هردو جانب صبا را قاصد خطاب نسبت من این دو حرف نوشتم چنانکه غیر نداند میدهند، واینکه خواجو صبا را به مرغ توهم زروي کرامت چنانخوان که تو دانی وفانه معشوقه را به آشیانه تشبیه داده سخن را از حسن انداخته، ولی بیت آخر تمرین آن لطفی بهم میرساند یعنی الصبا اینچنین اهسته و مؤدبانه درگذر بیاید که گرد و غباري هم برنخیزد آیا بیش ازین هدایتی میباید؟ البته تو خود آداب میدانی آنچه مناسب باشد همچنان کن۔ مطلع حضرت خواجہ خیلی بر جسته و زیبا مینماید گو لفظ صبا را به نسیم تبدیل و کنده و نیز قطعه، چکته صبح سعادت چنین سخن را دو بالا ساخته و در مصرع خواجو تناسب لفظی زمین و آسمان هم رونق اخبار