Page 315

(٣١٠) که عموماً دیوانه را بزنجیر می بندند پس گرفتاری دل به زلف سنبلات عمومی است و جناب خواجه صاحب که از دیوانگی دل بیانی ندارند ازان است که اینجا برای گرفتاری عذر معقولی در میان نیست، و در بیان خواجو تقابل لفظی عاقل و دیوانه حُسن نزاکت و ملاحت کلام را آشکارا ساخته شعر خواجه اندین هم حصه نبرده ایم. خواجو حافظ از خدنگ آه عالم سوز ما غافل مشو تیره ما رگر دون بگذر دجانا خموش گر کمان بزم چمش سخت باشد تیر آہ رحم کن بر جان خود پرهیز کن از تیرما خلاصه باز همان مضمون خواجو را، خواجه صاحب باز تکرار میکنند و جلو تر نمیروند بلکه بمقابله سخن را کمتر ساختند چرا که خواجو صرف بهمین قدر گفته که معشوق غافل نشود، و خواجه صاحب معشوق را خطاب کرده میگویند خاموش بوده بر جان خود رحم کن، اینچنین کلمات خلاف اداب عشق شمرده میشود. خواجو حافظ ایا صبا گذر کن مر از ان که تو دانی نسیم سعاد بران نشان که تو دانی