Page 317

۳۱۲ دارد بدشت و خواجه صاحب زان در گذشت چنانچه عوض بدان زمین بکویمی فلان » کنایه را لطیف تر ساخت. و شعر آخر شعر اول این واقعه سوم تر ان بیشتر ازین حسن و لطافتی دارد که میگوید تو یک قاصد شاء ت مباشی و من مستحق آن نیستم که ترا بفیمانم بلکه توقع وابسته بمرو و انسانیت خودتست . — شیرینی و لطافتی اضافه تر و بیت آخر این قطعه سخن را بسعی بر مزید ساخته که بمعشوق میگویند که من این بطور را پنهان پوشیده دوستم که غیره از ان خبر بی تردد آگاه بشنود نباشد تو نیز اینچنین بخوان که کسی را تصدی یفقد و مناسب ہم ہمیں است که دیگری آگاه نشود خواجه حافظ دل درین پیره زن عشوه گر دور میز محمود ستی عهد از جهانست بنام کدین عروسی است که عقد بستی بادی که این عجوزه عروس ہزار دامادا زیبا تر مضمون یکی است اما ترتیب کلام حضرت خواجہ خوشنما ته گفته شد که معلوم میشود، ا در مصرع اول محض همین قدر گفتن لازمه بود برای اثبات این ادعا بدنیا دل بستن خطاست بعد از ان دلیل میبدی آن محبوب جمله مردم اسر شوم منم (۳۱۶)