Page 185

(۱۸۰) بگذافی نظری تیز کرد و موی شگاف فی به عمیا نظاره بگذاف این قافیتی که شد ز مغزش پوت سو بو شعر بز کرده اوست شمع من یافته ضیا از وی مس من گشته کیمیا از وی هر چه او گفت من نهادم گوش بر کشیدم مگس ز شربت نوش آنچه نبود و من بخستم پی عیب آن بر من است نه بر وی یا رب او چون به پنج نامه من برد بیرون خطای خامه من نامه او که حرز جانش باد در قیامت خط امانش باد از اشعار آخرش هویدا است که هر پنج مثنوی اصلاح کرده شہاب است و این مکوره نیز به اثبات رسید که امیر خاضع مقلد نبود و در جائیکه وجود اصلاح غلط نگذاشت را ملی استاد تسلیم نمیکرد با انکه پاس آداب ملحوظ بود باز هم نوشت که ع (عیب آن بر من است نی بر وی) و غر بی سخن نیست که استاد که خسرو بدامان تربیتش پرورش یافته بود باشد امروز از و نام و نشانی بظهور نرسد، امیر خسرو علاوه تر از اوستاد اساتذه قدیم نیز کسب فیض کرده مهیمن بالشر که در نظر داشته