Page 130

(١٢٥) مردم بمحضر در پرده بچه کارها میکنند و ما از خوف ریا کاری گناه خود را نمی پوشیم، طرح ادای مضمون شیخ اینست . هیچ کس بی دامن تر نیست با ایان باز میپوشند و ما بر آفتاب افگندایم محاوره دامن تر و بر آفتاب افگندن در طر ز بیان حسنے بہم رسانده که پرتو آفتاب شیاء تر را خشک میکند، و این کنایه است که از ریا کار ی دور شدن گناه نا کها ہے مزاهر از گناه مجتنب ساز د گویا اینکه خدایتعالی این گنه را می بخشد، ولی معصیت ریا کاری گنه بپوشند ن دارد و نه قابل عفوت کس نبیندم و قاتل شناسد که کیست کین خدنگ از نظر خلق نهان میآید خوشتم تا نظری افگنم و باز آیم گفت از کوی چه با داد بادر می نود جمال در نظر و شوق همچنان باقی گدا اگر همه عالم با و دهند گداست در بعضی جابجا واقعات و حالات معموله را به پیرایه اظهار میکند که بالضرور باید متعجب شد، چنانچه بو فای معشوق که شهرۀ عام است درین باب طرزی بیان میکند. فریاد دوستان همه از دست دشمنست فریاد سعدی از دل نامهربان دوست