Page 129

(۱۲۴) سعدی امراهم بدست پيکارا مجروح میگذارد شبی و جمعی و گوينده و زيبایی ندارم از همه عالم جز این تمنائی ای برادر ما بگرداب اندریم دانکه شست میزند بر ساحل است ولی از سنگ بیا يد بسبراه وداع که تحمل کند آن لحظه که محمل برود اگر تو خواهی که بجوئی دلم امروز بجوی ورنہ بسیار بجوی و نیابی بازم حافظ تجلی گشت حافظ را و شکر در دهان دانها دو یار زیرک و از باده کهن دومنی فراغتی و کتابی و گوشه چمنی من انمقام بدنیا و اخرت ندهم اگرچه در پسیم افتاد خلق انجمنی شب تاریک بیم موج و گردابی چنین حائل کجا دانند حال ما سبکباران ساحل ها قی آن صبر و تحمل که باد مینازی می نمایم بتو چون کبد و مه شنزانی (6) سابقا بس در شیخ مضامین غزلیات پیچیدگی نداشت و صاف صاف بیان میشد شیخ کہ طرز ادا جدیدا کند مجدد کتی در نگینی با می تازه به اسلوب جدید مهیا میکند. یعنی یک نکتہ خفیفہ را بمطرد بسته و طرآواسی آن خاطر ها را متعجب میسازد مثلا شیخ میخواست کہ خلقی گنه کار است. و نقاهت انجاست کہ