Page 131

(۱۳۶) هرکس از دست غیر ناله کند سعدی از دست خویشتن فریاد مبارز احبا قلب دشمنان شکند ترا چه شد که همه قلوب ستا شکنی در بعضی مضامین دعوی دارد که از تفکر دور می افتد و باز به پیروی توجیهات شاعرانه واقعه را خیلی سرسری و معمولی ثابت میکند مثلاً یادت نمیکنم همه عصر زانکه یاد آن کس کند که دلبرش از یاد میرود در مصرع اول دعوی بی نیازی ست که من گاهی معشوق را بیاد نمی آرم و این امر از منصب عشاق بمجهد یست ولی از ان به اثبات میرساند که یاد انکسی کند که فراموش کرده باشد و منکه هرگز فراموش نکرده ام چه یاد کنم، بسا گاه گاه یگان واقعه معمولی و حکمیه را بتخیل شاعرانه بعید و نا ممکن تصویر میکند مثلاً خلق را بیدار باید بود زان چشم من وین عجب کلان دهم که میگویم کسی بیدار نیست من از دست تو در عالم هم روی ولیکن چون تو در عالم نباشد بلطف ببر من در جهان نبینی کس که دوستی کند و دشمنی میعرا بدارد گفته بودم چو بیائی غم دل با تو بگویم چه بگویم که غم از دل میرود چون تو بیائی