Page 149

مسائل هر روزه ١٤٦ نمیداد که پیشتر آموخته بود بذریعه سوالات هنرمندانه او باید دلالت میکرد که موقعیت در پیش را تجزیه نماید تا که چیز برا آموخته است باین اطلاق میدهد و آن برای حل مسئله مددش مینمود- آنگاه او ممد نفسی حقیقةً می شد زیرا او یاد میگرفت که چگونه در مواقع تشابه در آتی مدد خود بنماید درین اثنا معلم گفت که (خواب و خور) را هجا نمایند- یک بچه هجا کرد (خاب و خور) معلم گفت که صحیح نیست باز کوشش کن- این دفعه بچه گفت (غاب و خُر) پس معلم تنقید کرد که چون اول کرت حصه آخری را هجا کردی، «خور» صحیح بود- باید این را تبدیل نمیکردی، بلکه حصه اول غلط بود، اکنون باز آزمایش کن و بجای «خواب» را بکن- بدین طریق شاگرد بجای صحیح دلالت گر او شد- این واقعه مثل لعل ظاهر میکند که در تربیه مدد نفسی شاگرد کمبودی هنر در معلم است- باید او نمیگفت که (خور) صحیح است تا وقتیکه خود بچه از تجزیه کلمات و معانی کن معلوم نمیکرد- او باید بچه را میگفت که معنی کلمه مطلوب الهجا را بیان کن و پس میگفت که «خر» چه معنی دارد و این باو نشان میداد که این صورت آخری استعمال کردن غلط است او البته متحیر شده بود از یکسانی داد از دو کلمه، او فکر نداشت که کلمه هجا کردنی چه مطلب دارد از کم پیش بایجاب آواز بی اختیارانه راه میرفت، که غالباً یک عادتی بشاگردان میگردد، آن شاگردانیکه بدیگران متوکل میباشند تا آنها در اصلاح غلطی ها قریه محمد یار در سدیره سال برآوردن طاحیت