Page 180

۱۷۵ (۸۶) (م ع ه ض ط) (ج) د لا صلے) (ض ز ق) (قَرِيبٌ) (رَحِيْمٌ) (كَافِرُوْنَ) (وَاسْتَغْفِرْهُ) (اُرْسِلَ) (قُرْبَةٌ) (بِسْمِ اللّٰهِ) (مِنَ اللّٰهِ) (رَسُوْلُ اللّٰهِ) (۸۶) معلم: مدعا از حروف افتاده در چهار خط و هدایه، این است که هرگاه در آخر آیه بقرار علامات واقعه جورهٔ اول خطوط و هدایه باشد ایستاده شوید، و اگر بقرار واقعه جورهٔ دوم باشد ایستاده نشوید، و اگر مخالفت کنید پس در علاما واقعه و هدایه اول هر جوره گناه هم باشد، و در علامات واقعه و هدایه اخر آن گناه نباشد، و دیگر اینکه خواندن در (ر) بخود یک قانون علیحده دارد، چنانکه اگر کسره داشته باشد، باریک یعنی معمولی خوانده میشود، و در غیر آن پُر باید خواند. چنانکه مثالهای آن بهمین ترتیب واقع است، و اگر خود در (ر) لت خور سابق خود بوده حرکت باشد پس حرکت سابق وی را ملاحظه نموده بقرار مذکور معمول داشته باشد، چنانکه مثالهای آن بترتیب مذکور واقع است، و قانون باریک و پر خواندن لفظ مبارک (الله) بقرار در (ر) ساکنه است یعنی اگر ما قبل آن کسره داشت باریک والا پر خوانده میشود چنانکه مثالهای آن بترتیب مذکور واقع است.