Page 159

۱۵۴ کسره اضافت . (۶۴) رسولِ خدا محبوبِ من پدرِ تو پسرِ او برادرِ وی مادرِ آنها نگهبانِ خداستِ ما کلاهِ احمد نزدِ شما مادرِ من ناکِ کابل شبِ عید انبوهِ خلقِ (۶۴) معلم، در هر لفظ نو آنچه تعلق بقاعده های سابقه داشته باشد، البته از شما تکرار بر خود شما خوانده میشود، اما کیفیت نو که دران باشد، آنرا خوب هوشیار کنید، مانند این که مجرد چون بچیز دیگر تعلق داشته باشد، چنانکه کتاب از محمود باشد، پس اگر «ب» کتاب را موقوف در «کتاب محمود» بخوانی مدعای مذکور هرگز معلوم نشود، اما هرگاه حرف آخر لفظ اول را بکسره خوانی، فوراً معلوم شود که کتاب از محمود است پس چنین کسره را، کسره یا اضافت، گویند، و لفظ اول را مضاف، و دوم را مضاف الیه، خوانند، و اضافت میل را گویند، یعنی از روی معنی، لفظ اول میل کرده بدوم که تعلق بدوم گرفته، چنانکه کتاب تعلق بمحمود دارد، این لفظ را چذکرت بخوانید در حینی که اینچنین نوشته میشود « اضافت » مبتدی ، اضافت ، املا نماید. * * *