Page 70

= ٦٥ = کوبد به چکش بسختی و قهر شیرینی زنده کی کند زهر گویم اگرت زوصف مهمیز آن خنجر کافر ستم ریز ای شیر توهم شوی هراسان بگریزی نگیری نام انسان مهمیز که چرخ تیز دارد پهلوی مرا به آن شکافد در کوه دواند و به صحرا در آتش و آب و جنگ و غوغا میپویدم و زند به مهمیز مهمیز که کله اش بود تیز امروز چو بخت یار گردید بگریختنم قرار گردید این ست مرا وقایع حال از دست بشر شدیم پا مال بر طبع هزبر پر مهابت دشوار بیامد این حکایت نادیده بقهر شد بر انسان شد منتظر ورود انسان تاباز پدید گشت گردی پیدا شد ازان غبار دردی يك اشتر دردمند پر غم افتان و دوان بترس منظم چون شیر بدید بنیه او وان گردن و پا و سینه او باخویش بگفت کاین سروشان نبود مکر آنکه باشد انسان غرید و بحمله گشت چالاك مرغابی فغان کشید غمناك کای شیر نگا هدار حمله کاین نیست بشر بود زجمله انسان که منش بخواب دیدم آن بود بلا و من رمیدم گر دید سکون بشیر پیدا زاحوال شتر بگشت جویا اشتر بزبان بیزبانی تذکار نمود درد جانی گفتا که خدا نگاهدارد از شر بشرکه ظلم بارد برجمله وحوش و مرغ و ماهی حاکم شده و نموده شاهی ظلم و ستمی که کرده بامن جانم شده زار وکار شیون سوراخ نمود بینیم مرد يك چوبی ازان برون بر آورد