Page 69

= ٦٤ = در زیر دمم چو ده چی آورد زیر شکمم چو تنگ بفشرد : آنگاه زند بچوب سختم از زور زدن بدن کرختم سنگ و گل و چوب و خاک و پارو با رم کند و کشد بهر سو امروز چوداد فرصتم دست بگریختم و شدم سوی دشت این ست که آمدم گریزان تا وازهم از جفای انسان چون شیر شنید منطق او گفتش بنشین و هرزه کم کو در سایة قوتم بیاسا نتوان که کسی زند ترا پا خر پهلوی بط نشست ساکت لیکن ز هراس بود صامت بعد از کمی باز شد پدیدار : یک گرد و غبار ظلمت آثار زان گردو غبار اسپ چالاک پیدا شد و میدوید غمناک : چون شیر بدیدش گفت با خویش انسان بود اینکه آمد از پیش حاضر شد و خواست حمله بر آن بط گفت : که باش نیست انسان انسان که منش بخواب دیدم چار پای ندارد ، و نه دم هم پس شیر سکون نمود و آرام رسید زاسپ تند خود کام ترسان و دوان کجا روی تو استاد، شو و ، ز ما چرا کو تعظیم نمود اسپ و استاد گفتا که مراست دا دو بیداد از دست بنی بشر که با جور کرده است مرا زبون و نا جور آزاد بدم بدشت و صحرا بگرفت مرا و داد غمها يك چیز که نام او بود زین بر پشت منش نهاد از کین از چرم دو تنگ سخت محکم بر بست مرا بزیر اشکم يك آهن سخت خار داری اندر دهنم کند چو ماری آنرا بلجام سخت چرمین کش کرد و دهن مر است خونین از آهن سخت چار نعلی در چار سمم بمیخ لخلی :