Page 87

- ( 58 ) - هاربر بسبب جوانی و ماندگی روز بخواب راحت فرورفته بود، و ازین غلغله و ولوله طوفان بیخبر بود. پانقروف هم که به اینگونه طوفانها عادت دارد نیز بخوابرفت. تنها ژه ده ئون از اندیشه بسیار خواب نرفته است . بسیار پشیمانست که چرا با باب یکجا نرفته است . زیرا ژه ده ئون با هاربر هم فکر است . میگوید آیا باب چرا نیامد ؟ بلکه مهندس را یافته حالا در پیش او باشد ؟ بلکه بيك معاونتی محتاج باشد ؟ والحاصل به این گونه اندیشه ها بر ریگها از يك پهلو بدیگر پهلو غلطیده هیچ راحت نمیکند . حتی فکرش آنقدر مشغولست که بطوفان نیز حوالۀ سمع اعتبار ندارد . یکقدری که چشمهایش بسبب ماندگی پوشیده میشود باز کشاده میشود . شب در گذشتن بود . بعد از انکه دو ساعت از نیمشب گذشته بود پانقروف را بشدت از خواب بر خیزاند . پانقروف ترسناك از خواب بر خواسته پرسید که : — خیر باشد ، چیست ؟ ژه ده ئون به تلاش تمام گفت : — بشنو پانقروف ، بشنو . کشتیبان گوش نهاد . دید که با صدای طوفان يك صدای دیگری نیز آمیخته است . گفت : — بگذار با با ، باد خواهد بود ! ژه ده ئون — نی ، من چنان گمان میبرم که . . . . پانقروف — چه ؟ ژه ده ئون — صدای يك (سگ است ) . پانقروف به تلاش از جای خود بر جهیده گفت : — آیا صدای سگ ؟ ژه ده ئون — بلی عوعوۀ سگ است . پانقروف — نی بابا ! این ممکن نخواهد بود .