Page 111

( ۱۰۲ ) این باغچه جنت نظير يك قصر بسیار دلپذیری نیز واقع شده بود . روایح عطر بیز گلهای چنبیلیكه بر در و دیوار پنجره های عمارت دلنشین برآمده بود مجبورم بر توقف ساخت . هنوز مشام جانم از آن رایحۀ عنبر بیز حظ کاملی نبرداشته بود که آواز حزین بسیار دلنشین ( پیانو ) قوۀ سامعه ام را در اهتراز آورد . دقت نمودم ! صدای پیانو را از همان قصر دلپذیر شنیدم . آهنگ پیانو در مقام راست به نواهای كوچك و بزرك نغمه طراز هواهای عاشقانه میبود . بعد از لحظۀ که پیانو حصه خود را ادا نمود با آن ساز خوش اهتراز آواز جانگداز نوازندۀ پیانو نواز نیز دمساز گردید ! از شنیدن آن آواز چنان گمان نمودم که طایر روحم پرواز نمود ! بلی پرواز نمود ! اما نکجا ؟ تا بشاخسار گلزار عشق ! مگر خواننده و نوازندۀ این ساز جان نواز و این آواز دلگداز دختر مه پیکر دلنوازی بود که گویا در رشتۀ ساز سحر پرداز خویش قوۀ الکتریقی اعماز داشته بود که از شنیدن آن در وجوم لرزش وطپش الكتريك زده گی راحس مینمودم . خوانندۀ دلربا اتول برداشت خواندنرا از نیمطلع ترکی ابتدا نمود : عاشقه ذوق ايلمك ، لايق دكلدريار سز بلمك ، كوردکمی ؟ بردم كولديكك كانز ار سز ناله و فريادى ترك اتمه ، كوكل ! ليل ونهار عاشقك كجمز زمانی چونکه آه زارسز