Page 112

( ١٠٣ ) آه ! شنیدن این آواز جانخراش چقدر بیقرارم نمود ! خود مرا در گرداب حیرت فرو رفته میدیدم ! از خودئی وجودم هیچ خبری نداشتم افکار غربت و جدائی حضور والد بزرگوارم بخاطر آمده بی اختیار فریاد کشیدم و نعره ها زدم ، حرکات عاشقانه شام جنت مشامم به هیجان آمده بسی گریستم . من در انحال بیخودی بودم ، که قوه مادئی آمده از انحال استغراقم رهائی داد ! رهائی دهنده ام مگر مهماندار جان نوازم بودکه بازویم را گرفته میجنبانید ، و حال استغراق مضطربانه ام را میدید و از احوالم میپرسید . تا آنکه گفت چرا اینقدرم در تشویش انداختی . ! گفتم چه تشویش . گفت وقتیکه از خواب بر خواستم ترا نیافتم در باغچه آمده از هر گوشه اش خبر گرفتم باز هم از تو اثری نجستم . ازین سبب خیلی در مراق افتادم . بیتابانه از باغ برامدم . اینست که مدو جزر دریا بدینطرفم رهبری نمود . گفتم خطا کردم ! ولی حالا اینقدر رجا دارم که اگر تا ختام این پیانو مسا عده فرمائی تا درینجا ایستاده باشیم مر ا احیا خواهی فرمود . گفت — در نزد ما هم پیانو موجود است اگر آرزو داری ازین بهتر خواهی شنید . خلاصه دست همدیگر را گرفته آهسته آهسته داخل باغچۀ بینظیر گردیدیم و تا بوقت ظهر از هر گونه مصاحبه وموانسۀ الفت و