Page 97

ترسم ز خار خار مژه ورنه عمر‌ها بودی بشوق حلقه چشم ترا رکاب در هر سری هوای گله داریست حیف از هستی که تنگ از و میکند حجاب روزی حدیث زلف اگر بر لب آورم صد خطه میزند سخن من بمشک ناب کردم چو سجده پیش تو او بنظر گفت طرزی نگر که گشته پرستار آفتاب بردوش بیدل بیدار روی عرفا کت ترا کشش بخواب متصل تا صبح محشر رود باز خاکش گلاب میدمد از هر شکست موی من صد نافه مشک محرم از بس در خم زلف تو با صد پیچ و تاب از نزاکت بنود مجروح با خار مژه گر خیالت پانهد در دیده چشم بخواب بسکه در دیوان حسنت بیت ابرو شد دو تو ساخت چشم مردمک را نقطه بهر انتخاب ای مژه دستی بچشم شوخی آمیزه زن کان ندارد تاب گرمی از نگاه بیحجاب بر قسم از لبت چوشش ماحت زار ناله هر مگه از چشم مست شور باز ار عتاب ماه من گر از نقاب زلف رخ بیرون کند میشود در ذره پنهان از خجالت آفتاب پای کوبان میروم در حشر همچون گرد باد در خیال چشم مست کبر آرم سر ز خواب گوشه افت اند ر دامن دم خوردنست از نفس غلطه بنامی خانه ما چون حباب ترک کن جام بلورین دمی یاقوت فام لعل نوشینت مبادا آب کرد دانه شراب چون شود اتمه سوار توسن عاشق کشی بهر پا بوسش دوان گردم سراسر چون رکاب تا نسوزد چهره گل ز آه گرم عندلیب مرحم طرزی زند دست بهار از شبنم آب بر طبق بیدل بسکه گرمی داشت از آن آتشین لبها شراب شد لیم تبخاله چون انگور کلثم تا شراب همچو ساغر جمله اعضا وقف یک خمیازه ایم تا فتد یک قطره زان مینا بکام ما شراب هر زمان در صف لب میگون تو با خط موج بر بیاض چشم ساغر میکند انشا شراب بزم