Page 98

شیشه برسنگ خجالت میزند هردم چوا درخمار وشستم یارب نمیدانم که ریخت بسکه اسباب طرب افشانده بال نیستی ز اختلاط صاف طبعان سینه روش میشود از خیال نشه پیمانه چشم کسے بسکه چشم مخمور بهای می آلود تو شد زان لب میگون بهر محفل که خواهم دم زنم که چو ساغر اشک میبارم که چوخیا اشک زیر حرف چشم نیم مستش را که گفتم با شراب باز در پیمانه ام از شیشه سودا شراب این زمان پنهان بود در بیضه عنقا شراب نشه را سازد دو بالا بر لب دریا شراب شد دلم چون دانه انگور تا با شراب میتوان ساقی گرفتن از نگاه ما شراب بچکد جای عرق از عارض حیا شراب رفته ام از خویش طرزی خورده ام گویا شرا این غزل در بیت المقد س کشمیر با استعمار تشبیع واثبات مقال بخور گردش این چرخ بید رنگ شراب بمیر سخی عشرت ز شیشه معلوم است چو جام تا که کشی خط بدور ساغر عیش میان عشرت مستی و رنج درد خمار ثبات شرع اثبات ناله موقوف است براه عشرت مستان جهان رود بشتاب بکوهسار خم از خط موج داغ حباب بپایه پر ساغر چسان خلاس شود برای محفل مستان مدام شیشه و جام بخارص عام رخن قبول مقبول است بذوق صحبت رندان باده کش طرزی که دور ساغر اور است خون رنگ شراب ببزم عیش درون میکشم زسنگ شراب بنوش ز لب مینای لاله رنگ شراب فگنده است زافیون ناز در رنگ شراب بروی خاک بریز و بپک ترنگ شراب ز شیشه آبله دارد بپای لنگ شراب بچشم جام کند جلوه پلنگ شراب ز شیشه چنگل شاهین بود کلنگ شراب برون کشد ز کف خم بزور چنگ شراب بگنج خانه خم کرده تا درنگ شراب ز جوش شوق نجم سیر زشلنک شراب جواب صائب