Page 93

عافیت نام بود ورنه سراسر تعب است با ادب خانه حسن نگہ شوخ و دست یک دلی صاف درین محکمه پیدا نشود چشم صیاد زگلزار و چمن مستغنیست طرزی از خود بگذر در رخ جانان خوانے تشنہ می تجلی رخ خمار است اینجا چشم از هم کشا آئینه دار است اینجا که رخ آئینه هم مذهب دار است اینجا که گل دامن او خون شکار است اینجا که نفس بر رخ ائینه غبار است اینجا بطرز بیدل چون آئینه از ذوق بہنگام تماشا ای دیده بنظر پوش که از جوش نظافت ہمچون مژہ صد چاک کند دیدہ گریبان بر چشم ننهم دیدہ ز نظارہ که اول از مرد مک دیدہ ما دانه فشاند نظارہ همه سوخته در مشق تخیر از ذوق طپد مردمک دیده چو بسمل تا دیده کشودیم نگه داغ نظر شد طرزی چه توان کرد باین لطف و نزاکت سر تا بقدم دیده ام از بام تماشا داغ است شفاف رگ و اندام تماشا در بزم وصال تو بهنگام تماشا دامان مژه بسته با حترام تماشا جائی که خیال تو کشد دام تماشا حیرت زده چشم شده بد نام تماشا در دیده چو آرد مژه پیغام تماشا رفتیم زبس با خود و نا کام تماشا کز جنبش لب آب شود نام تماشا جواب واقف ای شبک سینه از تیر مژگان شما ای جگرها پر نمک از لعل خندان شما گرد بست اقداب لعل تو بوسم انچنان در پی دل هر بخم زلفت جدا افتاده است تا کرا طالع کند ممتاز در میدان عشق دلنشین افتاده زخم نوک پیکان شما سینه ها چون خم بجوش از چشم فتان شما تا که گردی از نمک دارد نمکدان شما جمع کی گردد بهم زلف پریشان شما همچوگوی افتاده سر با پیش چوگان شما دنباله