Page 65

در مسجد اخلاص چو محراب عبادت پشت خم تسلیم بود قبله ما از بسکه کنم شکوهٔ تاریک چورک گل درد سر احباب نکرد و گله ما از زلزله جور تو از بسکه بلرزم شد زیر و زبر ملک دل از زلزله ما بگذشت بیک چشم زدن از سر مژگان از اشک روانست مگر قافله ما چون شمع بحلوتگه ناز تو تا صبح روشن شود از داغ جگر شعله ما در قرب من ایار سخن دور مینداز چون بخت درنکست بهم فاصله ما در دایره سخت گمانان ریاضت از گوشه نشینان نکند کس چله ما بیتابتر از شعله از ان پای گذارم پراخگر سوزنده بود مرحله ما مانند حنا در رخ نخواهیم یک خنده شیرین تو باشد صله ما طرزی سخنم معجز اثرناست چه حسا نبود چو بپرس مرده در ابله ما جواب واقف کیست در زندان غم با همنفس باشد مرا زان همه حرمان دگر بپرس باشد مرا بی گل روی تو گر سوی گلستانم برد صورت گل در نظر شکل قفس باشد مرا تا دهم با صد زبان شرح جدائیهای تو کاش دل صد چاک مانند جرس باشد مرا گوهر جان سیکم چون خاک در پایت نشا گر نقد جان خویشم نرسرس باشد مرا در چنین بزمی که همدم هیچ آدم کم بود همدمی خواهم که چون نی همنفس باشد مرا چهره شادی بزیر گرد کلفت شد نهان لشکر غم بسکه صف از پیش و پس باشد مرا بسکه طرزی ز اختلاط خلق دل آزرده ام گفتگو غیر تو کی با کس هوس باشد مرا جواب واقف یار با هم پیاله کرد مرا بے از خود چو ناله کرد مرا یاد رخسار انشین بتان داغ مانند لاله کرد مرا دلا