Page 66

نگاه چشم مست سرشارت بسکه کردم ز خود تهی قالب چشم شوخ تو از رمید نها شحنه کوچه فراق غمت هر که پر شد ز خود نوا شش نیست دم سرد فسرده کویا نم ناله را غیبت روی کوتاهی بسکه خوردم بدل گره طرزی چون شراب دو ساله کرد مرا گرد رویت چو هاله کرد مرا بک بیابان غزاله کرد مرا بغم دل حواله کرد مرا خالی از بهر ناله کرد مرا بسته مانند ژاله کرد مرا دفتر آه و ناله کرد مرا بهزار لغت کلاله کرد مرا جواب واقف بسکه راه اد کسان دل شده دلگیر مرا دل دیوانه کجا روی خلاصی بیند چشم چون آهوی مست تو زخواب پیرونش جای یک خنده گل نیست بگلزار جهان حسن کلرنگ تو از جلوه نعمان فرماک بسکه خجلت جلوه سر فشاند ز نگاه خواهم که کنم گریه بهنگام وداع تر کش نفسم بسکه خطا کرده گناه دل چو ترکش شده پر تیره پهلو شش دوز شد بهر بال هما شهر شمشیر مرا بسته زلف تو بصد حلقه زنجیر مرا عاقبت ساخت شکار درین شیر مرا بچمن ساخت از ان غنچه دلگیر مرا ساخت بخود تر از انینه‌ تصویر مرا در حضورت نبود قوت تقریر مرا گریه چون شیشه می گشت گلو گیر مرا سوخت دل عاقبت از خجلت تقصیر مرا ترک چشم تو زد از بسکه بدل تیر مرا جواب واقف پریرخان که بدل خانه کرده اند مرا نگاه سر کش چشم سیاه خونش مجان ز طرز جلوه پریخانه کرده اند مرا بسان چشم تو مستانه کرده اند مرا