Page 64

چو طره کرد سرت مو بموی کردام درون سینه صد چاک حاکم طرزی چو زلف گرچه بپای تو رشته اند مرا زناله دل پرخون سرشته اند مرا جواب صائب در مشق سام نگاشته حدیث زخم نوید خط رساله ما بخدمت شه بغداد میکند پیدا چراغ روشنی داغ تا که گل نشود ز دور نشه مستی تهی است ساغر گل ز دست حسن که اتش بماه انجم زد بطاق گوشه ابروی سرمه دمه کشید لبش از دل خونین ما چه میپرسد شراب تلخی ایام میخورم چوشکر بکنج خانه خم فکر اربعین دارد دشت ناررس شوخ من نمیدزدد بر اتش است چو صائب دلم چنان بیار زداغ لاله بود مهر بر قباله ما که باده ما خط جوهر است در پیاله ما کشیده پرده فانوس رنگ لاله ما بدوش رنگ بود گردش پیاله ما گذشته شعله جواله دور هاله ما ز بسکه کشته رساهد رنگ ناله ما چو ما نه غوطه بخون میخورد کلاله ما که شیر شهد شرنگ است در نواله ما برای کسب صفا باده دو ساله ما ز عکس سایه خود میرمد غزاله ما که چون سپند جهد مهر از قباله ما جواب صائب در مشق سام نگاشته بپیچید بگوش تو صدای کلام ما از بسکه سبکبار تر از بانگ در ایم از حسرت مژگان سر خار تمنا از بسکه بصحرای هوس هرزه دویدیم چون زخم بخون غلطم و با تیغ تو خندم با کاکل او نسبت ما دور و دراز است بشوکه درازست سر سلسله ما بر دوش پر میگذرد قافله ما با دیده پر اب دود ابله ما افتاد بپا عذر کنان ابله ما درد و فراخ است لب حوصله ما ناناف شها در سرسلسله ما