Page 642

ارسال ساج وکونهم همه را غبار ودعاست بجمنی مشاکلی بری ز طرب شکاری است چو جبا ر روز کف تهی همه بله کمراز من رموز شعر و قول آن شده کشف راز بی کم که رسید و طرزی خش سخن بکمال سب آن نور چشم بیدل این سخن ز سرش بافت با کلام بیدل کر رسی بگذر زجا د ه مستنی که کسی مبطل به تو سله دکر گرا فز من مخمس بغزل بیدل کشته کجاست جرعة انقدر که رسم بیهوشی با م او من برره که چه آرزو برم حرف نکر دوام او چو غبار من بزمین علیک شو این ادعای کام او شورش پابه بندی رسد از شکوه خرام او که بلال خط بزمین کشد ز تپیدن بام او بدار اکر چو خار سم جو فغان اگر بره با رسم چو شکست اگر بصدا رسم چو ترانه کر بنوار سم چو نفس اگر بغبار سم چونکه اگر بمر جا رسم رز مین اکر بهوا رسم سنگ اگر بینا رسم ز دل امیده کجا رسم که رسم بهیچم ومقام او بسراع باغ بهار جان میده دانر ازل بسرام حیرة آسمان سیده پاپی اردل بسرام محفل بیودلان چه نوا کشد رکت سائل بسراغ منزل بی نشان نرود گماۓ مانزل که بهر قدم سپرا کند چو نفس دهانه کام او ز خیال طبع تورسته به چو خدنگ آه وخستبه بموس مقیم نشسته به بهو خاک سفینه جو بسته به امراحت گستر بال و سند نوخسته لغت بدین شکسته به در چشم مژده بسته به کمند کرم کند از نظر خونگاه و چشمی بام او تک و تاز کسب بیان مکن خود چو خامه ننگون مکن صفت سفینه برون مکن هوس حال درون مکن سوی بندوان مهربان مکن دعوی تصور زان مکن جرز دوست یار فسون مکن بخیال آینه خون مکن ز نیاز و ناز جنون مکن چه دعائی چه سلام او