Page 641

۶۲۶ بصد تجلی ازین حسرت سرمون کو بکن چشمم مخمس بر غزل بیدل گفته قدری بپردہ جبین نما بهار کل سحر آفرین نمکی بخند و کشای لب بعقیق تر کمر آفرین زدهان غنچه بگو سخن به صمیمت شکر آفرین سر طرہ بہوا فشان حشنی مشک تر آفرین مژہ بانیزه باز کن کل عالم دکر آفرین نظری بدور زمانه کن بشهین میانه ترک کن نه ہوای دام دنه دانه کن همه کردون بنا کر چو نگه بدیدہ تو خانہ کن بخد نگ تست نثار کن سرزلف عربده شانه کن کجی نقشه فنایرین کشش جنون بهانه کن رسعار مجر آفرین بکمال حسرا زل قسم که نه ذوق و نیوای هم نه قدم شناسم و نه عدم نه بدیر و قبله دلی تمام چو نسیم نکہت مسجدم نفسے بیا و تو سرکرم زحضور عشرت کیش کم به شت داغی الم بخیال باغ تو فارغم نو ز بہرمن جکر آفرین نه نیم بحت بوستان نوای ناله بلبلان نه رخ بہار و دل خزان نه کف نشان ولی نیا نه دماغ دانش سخته دان خرد نقصور فهم جان نه زمین سیده آسمان بکمال خالق انس دان مصدف کسی چہ نشان ز حقیقت کھر آفرین تو بپوش دیده دم مزن بچشم حیا شکن تو بند لب چہ کل از سخن تو بکفتو کشا دهن بلی رنگ و بوی کل و چمن چه دوغی هرزه بهرین حذر از فضولی ما و من چه چہ سبکی بجان بن در احولی ہوس مرن دو چشم منظر آفرین تو چو کر دپای کذشتنکان نشویی ذره کشان تو چو جادہ شو قدمی روان ز بود و ویش قدم چو نفس ز حسرت فشان خر وخود بکو وسخت نشان شین جو سطر دکران عبارت فاسدان رقم حقیقت لک و نوزشکست نامه رافرین بکشای دیده امتحان ہوای عالم معرفت چہ دو بیچ ریشه بی ثمر بہار ہستی عاریت زنهال