Page image — the source of record
Machine transcription
۶۲۸
بسراغ حسن تو کاشتم سرشب آئینه نا مطلب بنقاب شرم تو دانشد، مصورم مژۀ ادب
ز هجوم غصه بیا قهم رگ ساز رمز نمد طرب ز شکوه جلوه نداشتم سر و برگ آئینہ طلب
بزبان موج گهر زدم در التماس حیام او
بسراغ گلشن رنگ و بوم باز گردن بیدلم بطراز طرازی حرف و جلب باز گردن آبم
بسرود محفل آرزو رگ ساز گردن بیدلم بسواد انجمن او ب مژه باز گردن بیدلم
که ز رقص پیچانم کس سحرا فرینی شام او
مخمس بر غزل بیدل
ز چه چون گه هواپری چه اشک گنجه دم ز چه وزن سنگ تراز ویت همه طبع گذرکم
نشیمن بگوشۀ دل دهی چو نفس بهر زه چه دمم چه شد استان حضور دل که تو یچ و پردحرمم
سجده بسته دهانه دی رقم که قلم کی
چه بسان لاله شر ته یره و بال فرد تو چه موج خطی بگذاشتن غم کمال فرد
نضی چو قطره ز خود بر از خم جمال فرد بقبول صورت بی اثر کش انفعال فرد
بمقد ار مصور حیرتی که چو سنگ باز هم
تو در ین چمن ز چه د میدم قد خود چوسبز علم تو ز خاک مرده بکش قدم شکن نو ساز جامم
ز وجود بگذرو از عدم چه خورو حصرت بینم ز منی ست در سس صنم بیو فسنان منم
جو حباب می کنی مدعا که نفس سحر کم ی
بکمن کسی چه نفس کشد نفسی کسی بچکر کند عبث اب سپس کشد دم مش فنه کشی
چه عقل سیم خرد شد نسرد که دامن حسن کشی کس از پری که مکر کشد ز چه تنگ بام و قفس کشی
غم ساحری که بهوس کشد بد ماغ سوخته کم
تو در ین چمن چکنی طرح دوی عجب ریشه در جگر مگذر بصحبت مرد و زن بشوی نوسته باد کن
تو بسوز شمع و نگن شکن مد راه ناله را بحجر بخیال عبرت هم وطن میند دورست طن
آخر ز
Roughly two thirds of characters agree with a modern printed edition of the same text. Much of the disagreement is editorial, not misreading. Treat the transcription as a finding aid and read the page image before quoting. How this was measured.