Page 638

۶۳۳ چوخوش میرسی که شود از کاعذم غلط نگار آهوی آرزو از هوش طراز می ویداه بغبار او رسیده اصورخ او بدیده ندیده ام همه عمر در جیب دل چو نفس اگرچه طپیده ام مر ثمل این قدر از جنون بخیال هرزه به رقم جریده مدعا غلط است اگر نکنم غلط مخمس بر غزل خود فرموده سر سرو باغ بسحر شد بهم سحره با گل بسحر چه غنچه شکفته است دل مبلان هوای گل لب عندلیب سخن سراند این نوا زور اکل بچمن چه می کشش من بساین نواز صدای گل که بهار ستم بیخودی بطلسم خنده بنا کل زبهار باغ خزان نماتوچوبوی غنچه بردن ا تو محوی رنگ گل و خار بهال بی بر بی بقا ز زبان بلبل بنوا رسدم بگوش دل این صدا کرنکت خار جفا مسا بدل شکفته غنچها بچه دلخوشی بچمن روم من بینوابموا کل هوای غنچه اندو جوسیم سرطانی سو خرمن رحمت چتو بخیال عشرت رنگ و بو تو وصال سرود کیم من گشای کوثر سخن بگو لب عندلیب ترانه کو بچمن کشاده بگفتکو که براه با و خیال او بچمن دیده قبا کل تو سبزه زار د کنار جو تو وباغ غنچه رنگ وبو تو بهر غنچه چو چون نمونما بقد همه مو بمو توزلف تاب شکن او تو وناف نافه مشکبو من ستمو اترانه کو بخیال تیغ جمال او چوطپم بخون جگر کزدل مبلان جلاکل ز سرم لاله ونسترن بشمرین مال چو سنبلن چو صباسبزه وکل مزن بدرا چو غنچه زپیرین توزکوش غنچه برون نکن بکنای کوشن سخن من که رسد بکوش دل این سخن زجوم تنگی این حمن که شکست زنگت سخن دصبا باندن با کل بچمن اشقایق یا سمن شد بهم عارض کلمتان موهار از بربخودی کفدست وجو هو افشا