Page 639

۶۳۳ زسیم گلک شیشه غنچه اشده خور دار کف باغبان نه بروی سبزه فتاده کل که نسیم باد سحر کیان است برفته وهم خیال تو منگن نگذرد واکل چو زمان خامه تما کشم نواکنم صدا زد رون پرده خاک دل فغان منی دهم نوا لب آگاه سخن کجا رسد کسی نوای ما سخنان طرزی بیدل کند زبان فلم ادا ز هجوم حیرت دل کشم رخ چو اینها کل مخمس بر غزل بیدل کلته تو در تک بود و نبود من ز تو آشکار و نهانیم بفلک زمین به براریم بزمین زمین تو نستانیم چکنم بجز اینکه برضا د هم تو به سر هر انچه براینم تو کریم مطلق و من گدا هکنی بجز اینکه کجانم در دیگری بنما من بکجا روم چوبراینم بسراغ عالمی بی نشان چه تکاپو از ره رفتگان هوای سیر بهار جان بکبیر موج بوی کم توانان عنا نرفته ام انچنان که عدم بک جوام عیان کسی از محیط عدم کران چه رقظره واحد بنشان ز خودم مروه انچنان که ز خود بخود برسانیم سراح بوی کل خانه عدم شناسم فدایی شکند اگر همهد لک بالکند چه تخت کل صدا بخیال آن رخ با صفا ز خودم نرنک تفر جو کجاست انقدرم مقاکه تاملی کندم وفا عرق خجالت فرصتم کم انفعال و باینیم هوای کوی بهار غم کشم ترد و کیف و کم سلا چنان زده ام قدم که شکر خورم زلب بلی چوشهد الم قسم که زرهر درد تو دمبدم خبر دغم همه تن الم متر ود ابله در بدم چو غبار داغ نشستنم چو سرشک تنگ امینم بدرون سینه طبهن به خیال نوچون مک چو صبا دمی که چه شیرین که مجای این کل دن شبه تار بخت سیاه کس حمین حرو جنون نفس سحر طلسم ہوا قفس همها جاست مفعل پی چقدر عرق کندم نفس که بشمبی تسانیم نوید