Page 637

نهماست کهنه دو پر اگر کتب پراه عدم غلط بر هست نشئه رفتن ولی نشه در سران هوس زوی زره بفریب کس زطبیعت کجهمان کس زبی صدای لب بر حسن یتغیر بن حنپس بغبار مرحله هوس ز نفس شکایت کجهمان کس کجا رسد بی لشکری که کند نشان علم غلط بخلاسکه نیبمهات نضاند به عرق جبین چو غبار سر بهوا مرو بزمین چو نقش قدم نشین چو حباب از بعق نفس برسی بمعنی ان و این زمید، محضر زندگی ثبوت محکمه یقین که گواه دعوی باطل تو دروغ بود و قسم غلط چو شرار از پی همسری بگذر ز منصب برتری نشین بزن بدر گرئی نموه بجرت بال و پر بحقیقت چه شکری نفس چه جیب هوش زصفای شیشه طلب پرکه در کمال یقین تو باب میفکنی تری من تست هردو بهم غلط زچمن چو بحکت بوی گل کند ز سر بهار جان حقیقت از یعقین رسی شجاعت مورهان چه وجود سعی مسمی که نشان توندید نشان نمود شخص معیت ز عکس ز ان و امتحا چه خطی که شد ز تامل توکتاب اینه سم غلط من و مابت از هوس خرد ده چون بنقلب صف چه شود بخود نظرت رسد که بعالم دگرت کشد رسد از بیخودیت مد و برباندت غول در وا ز تمیز جاده منزلت الم ردو یک و بد خط ما بدار رسیته سر اگر شود رقم غلط تو چو سرو رفته فرو بگل بهوای پستی جای کس مده ذلت مال ذل بعد و فزونی جلال کس بگذر زالفت رنگ و دل بکس و یادش بل قسمت گرفت خجل من دمای کسب کمال کس سند اسی ابدی کش سطری که گشته دودم غلط من وساز هستی بی اثر که خریده در بغل فنا من و جوهر غرض حسد که چوی کل کذرجا چو بهار شبنم رنگ و بو شده ام اباب حس حوا خط سر نوشت من آب شد ز تراوش کنان غلط بهوش