Page 63

جای اشکم ز نظر شعله برآید بیرون بنگر از عشق تو آتش بدل افتاد مرا کوه جا ذرا بیکی تیشه نکنم از پا غم شیرین و پنهان ساخته فرهاد مرا گاه گریم چوسبوگاه چو ساغر خندم رنده که یا اثر چشم پری زاد مرا بسر خاک کوی تو در اطراف چمن در بدر ساخته چون نکهت گل باد مرا بندم داهم بلا تا به ابد باد اسیر هر که از دام غمت ساخته آزاد مرا طرزی اموختم از گریه سرشار ادب هر سرشکیست بررخ سیلی استاد مرا جواب امیدی آتش ز بسکه در در غمت زد بجان مرا شد آب همچو شمع همه استخوان مرا وی نانکه دم ز حسر کلوزوندرم شد همچو شمع شعله گره بر زبان مرا مانم و نقش جهه تسلیم عاجزی مشکل جدا کنند از ان آستان مرا در باغ دهر غنچه تصویر حیر تم یکسان گذشته است بهار و خزان مرا در شام هجر بسکه بزاری گریستم چون تار شد ز نارتن ناتوان مرا از عار بونگرد سک آستانه اش پوسیده ساخت بسکه غمش استخوان مرا زین رود رود ز دیده مرا اشک لاله گون خون کشته دل بیاد رخ دوستان مرا طرزی پرس گرچه خمیده است قامت کرده است پسپ الفت آن نوجوان مرا جواب صائب زبس بر اتش رویت برشته اندمرا چو داغ شمع بر انگر سرشته اند مرا بآه میشویم از خود خراب مسح حساب بروی آب تو کوی نوشته اند مرا از آن چوخون بدل اهل صدق میجوشم کر آب گرم محبت سرشته اند مرا بسان زلف بتان سربسر گره گشتم زبس بزلف تو بی تاب کشته اند مرا ز باغ دل گل صد برگ درد میبیم سینه تخم غم از بسکه کشته اند مرا پیمانه