Page 602

دستم بگیر زانکه توئی پیر دستگیر نار و نمود حسن تو را کس ندیده حال چشم قدیم بچشم ندیده چنین جمال شد دیده بکمال خرد محو آن کمال در دست غم خم شده باریک چون هلال دستم بگیر زانکه توئی پیر دستگیر کس باز دار مثل تو در اهل پار نیست با ما ز سر تو بدر بی نیاز نیست گیرنده تر ز چنگ تو یک چنگ باز نیست در مار غم چومن دگری در گداز نیست دستم بگیر زانکه توئی پیر دستگیر اولی نشان با سخت میدهد نشان باشد نشان رو تو اسرار بی نشان سر الهی بود ازلت عیان در زیر کوه غم شده ام خیره داستان دستم بگیر زانکه توئی پیر دستگیر نوریش نیا و از رخ نور و شینی گرفت نبض از در تو شانه که او غنی گرفت از نفس شوم پاس تو کبر ومنی گرفت نفس و هوا و از همن دشمنی گرفت دستم بگیر زانکه توئی پیر دستگیر باکس نگیر گیره بدست من حزین از شر نفس و دشمنی دشمنان کین کردم زبهر نام سرا نقش بر نگین چون سایه ام فلک زده از چرخ بر زمین دستم بگیر زانکه توئی پیر دستگیر جز درگه تو هیچ طرف وی دگر نیست بی آستان لطف توام تکیه گاه نیست غیر از در تو دز دو جهانم پناه نیست از بس بخوهم ناله بلب راه آه نیست دستم بگیر زانکه توئی پیر دستگیر لطفت ببخشد او بمن نا مراد داد دست مدام عقده کار مرا کشاد پشت از دشمنان بتوانم که کرد یاد دارم ز دست خویش پیش تو داد داد