Page 601

حسین ابن علی چون بردی خاک فتاد ملک بنزد خدا داد زور ازین بیداد شهید فاطمه در نزد مصطفی فریاد رسول گفت که نفرین به نسل اهل زیاد حسین کشته چو از تیغ ظلم شمر لعین شد رسید نعره این قصه چون بگوش فلک فتاد شور و فغان در میان ملک ملک فلک ز دهشت این فتنه اوفتاد از تک سچاک زخم سحر ریخت آفتاب نمک حسین کشته چو از تیغ ظلم شمر لعین شد خدای نا خوش و شد مصطفی بحال نزار علی و فاطمه ازین قوم بد شدند آزار زمانه زشتی این فعل را کند اقرار جهان پدید است انیجین اطوار حسین کشته چو از تیغ ظلم شمر لعین شد بجای آب رود رود خون ز چشم فرات فتاد شور ازین فتنه در تمام جهات ز اضطراب با مکان نماند رنگ ثبات بهایهای کسن در گریه چوب سنگ و نبات حسین کشته چو از تیغ ظلم شمر لعین شد بناله طرزی ازین درد پیش حق دایم شین قهر درم همچو نقش در خاتم بجای اشک دمادم چشم افشان نم تهی مباد لب از اه سرد و بد و ز غم حسین کشته چو از تیغ ظلم شمر لعین شد ترجیع مخمس در تعریف شیخ عبدالقادر جیلانی قدرت فکنده بر زیر لا مکان سیر جز یاد حق نماند تر ا هیچ در ضمیر در هر دو کون نیست ترا شبه و بی نظیر هم غوث و قطب و سید و مخدوم دستگیر دستم بگیر زانکه توئی پیر دستگیر در جان و در دل تو بجز کرد کار نیست اندر جهاد نسن چو تو شهسوار نیست در هر دو کون چون تو یکی مرد کار نیست چون من فتاده بهمه روزگار نیست دستم