Page 579

۵۶۴ رباعی تا کرد عذار مه برآورد می خط از شرم تو مه ز هاله درفت اندر خط خط تو ز خال زینت دیگر یافت آری همه جاست زینت خط از نقط رباعی بی ماه رخت ز لاله و باغ چه حظ بی سرو قدت ز سبزه و راغ چه حظ گر بسته دیدن گل و لاله روم از دیدن لاله ام بجز داغ چه حظ رباعی از شوق رخ تو با دل سوزان شمع استاده بپا تمام شب گریان شمع پروانه صفت پیش جمالت سوزد تا کشته شود ز جمع جانبازان شمع رباعی گر بسته کنم سیر گل و گلشن و راغ از دیدن گل شود دل و جانم داغ گفتی که بدوریم صبوری بگزین کو صبر و چه طاقت کجا دل چه دماغ رباعی رفتم بچمن ز بهر تفریح دماغ دیدم کف لاله پر از باده ایاغ گفتم که چرا شکوفه استاده سوار گفتا که گل پیاده دارد سر باغ رباعی شد کوهستان و زمین شده پر برف دامن صحراست چون دریای ژرف از طریفی گفت طرزی این سخن برف ما باد بر و لسر بکف رباعی با دوست که نقد عمر کردیم تلف از دست عبث فتاد چون نقطه بحرف آید عوض دوست بدستم لیکن ناید عوض عمر گرانمایه بکف ای