Page 580

رباعی ای آگر دلت بنور مطلق شده غرق نقش قدم تو سپهر اخضر رزرق خورشید گری چرا بشام مغرب رفتی و طلوع کردی از جانب شرق رباعی ای روی تو برده ز گل و لاله سبق گیسوی تو بر گردن جان بسته ونق باز آئی که بیمار غم عشق ترا جز نصفی بتن نمانده است رمق رباعی از جور و جفای این سپهر ابلق در خون جگر غرق شدم بسچو شفق چون شیشه مدام گریه دارم بگو کر خون بگریم بس چو شیشه دارم حق رباعی زو باده پریر رنج ز در بر کل چاک وی مغز نسیم نرگس افتاد بخاک سوسن زاد آب تیغ الماس امروز فریادست عقیق لاله خود آتشناک رباعی چون است غم زندگیت پیش از مرگ زین عم چه حاصل وجه تشویش از مرگ عمری که نه مرک محنتش بیشتر است زان مرگ به است زان میندیش از مرگ رباعی از روی تو آب رفته از چهره گل و ز موی تو پیچ و تاب دارد سنبل گردی دل افروز تو ببیند در باغ دیگر نکند بهر گل افغان بلبل رباعی چشمان تو نرگس ست و رخسار تو گل گفتار تو شکرین دلبهای تو مل خفت چو بنفشه بر رخ لاله بود زلفین تو بر عذار نسرین سنبل