Page 575

رباعی بر توسن نازت هر که ای شاه بدید بر روی تو فاتحه ز اخلاص دمید از شعشعه سنان عالمگیرت رنگ از رخ خورشید جهانتاب پرید رباعی شاها ز سر لطف بپرس بیمار ند طرز ی کرم که قابل لطف بدید زین شوق دلم بسینه هراس جنبان زودت به هزار جا چو ترکان بدوید رباعی نوروز شد و بخند و کل لب بکشود در لطف بهار حسن گلزار فزود این شکل شکوفه در نظر می آید یا انکه زنخ نور پروین نمود رباعی درد اده صبا سبزه ز جا میخیزد نکهت بگریبان نسیم آویزد از شرم کل رخ تو بر طرف چمن از شاخ شکوفه چون عرق میریزد رباعی از شوق بهار کل بگلشن خندد بر شاخ کل شکوفه روشن خندد تا باد خبر ز حرف عیشش نشود نسرین بسمن بزیر دامن خندد رباعی بر تسعیف بهار کل بگلزار آمد مرغ چمن از شوق بگفتار آمد تا شاهده نو بهار بیند رخ خویش هر برگ کل آئینه دیدار آمد رباعی هر که چون زلف زر دی تو جلائی دارد فکر سودا بر سرش رو بر سائی دارد نسبت سلسله زلف تو می جنبانند مشک و شاک رگ ما در بخطائی دارد ابو بکرا