Page 574

رباعی اول چو صبا باغ نظاره کند تنگی دهان غنچه را چاره کند ببیند چو به تنگی دهان او نیست گیرد بهم درامد را در پاره کند رباعی خط برلب لعل آن پری روی نمود یا از لب همچو آتشش خاسته دود نی نی ز نزاکت آن لب لعل بدار از سایه بوسه خیال است کبود رباعی هرکس که بفقر آشنائی دارد رخساره تر از اشک حنائی دارد وان دل که بدیده روشنائی در قدم یار نمائی دارد رباعی هر دیده دل که از تو بینا نشود واقف ز شرار طور سینا نشود در راه جنون که عاقلان بیخبرند هیچون تو کسی عاقل و دانا نشود رباعی بروی تو سحر چمن میخندد گلها برخمت بصد دهن میخندد از آمدنت گوشه بدست چمن بالیده بخود گل و سمن میخندد رباعی با چشم تو هر که جام دست زند با رتبه هست و نیست یکدست زند از ذلت ذل نفس آزاد شود هر کس که بذیل دامنت دست زند رباعی انر بخدا ناز جوان زین نهاد در حقه زین ز عارضش شعله فتاد جان کاست هلال تا که چوگان تو دید خورشید چو گوی سر بپاتو نهاد