Page 567

٥٥٢ رباعی ای طرۀ مشکین تو سر تا سر تاب زلفت ز من دلشده بس چین ها تاب تبخاله شود ز نازکی لعل لبت بوسیدن آن لب ار به بینم در خواب رباعی ای آنکه قدم رنجه نمودی بصواب بر دیدهٔ پر ز خواب طرزی تر خواب چون روی تو دید بخت بیدارم گفت خورشید برآمده است برخیز زخواب رباعی با دل بتو نزد آشنائی در باخت غیر از تو هر آنچه دید درویش انداخت در راه محبت تو دیدیم بسی هرکس که ترا شناخت کس را نشناخت رباعی ای چشم تو شوخ و کشته زان چشم مردم دی زلف کجت چو خاطرم مجمل گشت مسیحاست بمن لب تو عهدی ببند با بسته به پیش چشمت ابروت شکست رباعی بر روی تو جان چو زلف اندر تابست در سینه دلم چو ماهی بی آبست بر شعلهٔ عارضت کبابست دلم وز دود خط تو دیده ام پر آبست رباعی ای ذات تو ماسواست از نور صفات از جنس و عرض بود جدا جوهر ذات ذاتت ز جهت ز هر طرف بیرونست هر چند طرف بود ز اطراف جهات رباعی ای نام خوشت محمّد و محمود است در معنی احمد دو جهان مقصود است چون اصل مسمای اسم ذاتست ذات تو ازان وجود هر موجود است درهای