Page 543

نموده باثره پاک وز اشکت آب زده که آب اشک روان طعنه بر سحاب زده که پشت پای خجالت بر آفتاب زده هزار بار بر و دیده ام کباب زده که راه دین و دلم چشم نیمخواب زده گره چو یار بزلفین بمیتاب زده نفس گره بجهین رشته از حباب زده که بوسه بر کف پایت هزار کاب زده از طبع خود در قندهار گفته حذر کنید که بی پرده آفتاب شده بر آتش غم تو بسکه دل کباب شده ز تاب روی تو مویت با پیج و تاب شده چو چشم مست تو حال دلم خراب شده چو شمع قیو بهر جا نشته آب شده جواب صائب در قندهار گفته ترک شوخیت که سر جوشش شرب افتاده خنده زان لب همه در موج شراب افتاده ای بسا دیده کزو در خوشاب افتاده اتش از چشم تو در جام شراب افتاده پاره های دل من بر سر کباب افتاده آهوی مست خطائی بعذاب افتاده بیار کشم مرا مرد مک بخندین سوق ز آب دیده گریان من چه میپرسی چه نسبت است قمر را بعارض تو سمت ز خواب بخت من زار بر نمیخیزد همین هم از اثر نیم بخت بیدار اس هزار غوطه بخون زد بنافه مشکت تتار شتاب تا ر امل را که اندر ین دریا سوار توسن نازی و طرزی از غم مرد عذار ماه من امروز بی نقاب شده همیشه بوی کبابم میرسد بمشام چنانچه موی بر اتش بخویش می پیچد برنگ خال تو روزم سیاه گردیده زسوز اتن دل شام تا سحر طرزی این چه چشم تو که بد مست و خراب افتاده سخن از لعل تو در شهد و شکر میغلطد در غم چشم تو تنها نفشانیم سرشک رخنه از ناوک مژگان تو در گنجینهاست چشم مست تو اگر میل کبابی دارد حلقه زلف و دو چشم تو چو دیدم گفتم از دو