Page 544

از چشم تو بجز فرجه بیدار چشم است تو که با خود بعتاب افتاده من اشعاره نم زود در دم غم عشرت کد و من که خاک ره عشقم زلعت که من که چون آئینه ساده دو روئی ننمایم با اهل ریا طرح محبت که و من که بیماری دردت بهدا وا نفروشم در وقوه اندیشه صحت که و من که چون سایه ز خورشید بقصد مرحله دورم در بزم وصالت دم قربت که و من که چقدر زار شک بود سیم بدستم دون طبع نیم الفت دولت که و من که طرزي زنی لاف سخن پیش بزرگان در شعر بگو رتبه شوکت که ومن که جواب صائب با تغییر قافیه در کابل گفته نمود از زلف مشکین بوی یار آهسته آهسته برآمد صبحم از شام تار آهسته آهسته زول یکبار یارب زلف او بیغزن بنما کشد بیرون سر از سوراخ مار آهسته آهسته کف خون کم دامان قاتل را گرفت آخر کند سحر بجه را در کمین نکار آهسته آهسته رُخ سند نقاب آهسته تر برداشت یار من بگلشن میرسد گل در بهار آهسته آهسته شکر خنده کم کم میکشاید آن لب شیرین شود کل غنچهای لاله زار آهسته آهسته بیکدم طی نیازی راه صحرای قناعت را بمنزل میرسد مرد سوار آهسته آهسته شور وطبه دنیا ساز ما شیرین بو د کامت رسد از بحر کشتی در کنار آهسته آهسته بودت ارزو داری در سر پیش قناعت زن که نخل با برور آید ببار آهسته آهسته بماد آئی ز نومیدی بمطلب میرسی طرزی رود بیرون سر از بیخ خار آهسته آهسته ردیف الیای دیوان طرزی صاحب جواب صائب در قندهار گفته بچشم قطره چون خسته در خو است پندار ز آب عارضش آئینه سیمابست پندار