Page 541

گویند بر گوشه ابروی خود جانان گره چاک زخم سینه صدپاره نتوان دوختن هر زمان از بیم تیر ناوک مژگان او نامه انگشت نگارش برآمد آستین قاپل فیض ازل کی میشود هر میکدی گر شود همدم برخم دلگشای سینه‌ام جود طرزی بگشاید عقدۀ سربسته را آب میگردد ز پیش در گلوی جان گره گشت تا راشک من به سوزن مژگان گره آب گردد در گلوی آهین پیکان گره شد ز حسرت خون دل در پنجه مرجان گره نقد گوهر یست در هر قطره باران گره مار همچون آب گردد در دل پیکان گره گر نمیچاک میزند بر کیسه پیمان گره جواب کمال خجند در کابل کشته دهان تو قند است ولبها چوپسته لب غنچه گفت روشن برم ز آتش چه ترسانیم زانکه صد بار به پیش قوای شفاع نسیم شمائل دلی زخمر تا چند بر بار جانم ز بند زلف تو روی خلاصی حریص است از بسکه بر بردن دل گل از سبزه روید ولی بر عذارت خطت دید طرزی بگفت از کمال است که از رشک خون در دل پنبه بسته که بادام چشمت دل خسته خسته بر اخگر سپندم مرغ نشسته شکرابی بکرته از جای جسته که چنگ مرا رشته از هم گسسته که زلف تو دل را ز صد جای بسته نگیرد دوزلف تو دل را دو دسته بوجه حسن سبزه از لاله رسته غباریست بر خاطر ما نشسته جواب سلطان سلیم در شام گفته گریه تست چگل تازه بآب آلوده پنجاهت را سحمار نگ چو دیدم گفتم میشوم پیش خم کاکلت از رشک چوب روی ماهنم تو از خون بیادآلوده خون رنگین که این چنگل باز آلوده که چرا مشک باین لف دراز آلوده بود از