Page 540

۵۳۵ خط است کز آن لب چو شکر آبدهد یا سبزه دور چشمه حیوان زده گیاه ای مدعی بحرف خوشم نکته کم فروش در وصف خط اگر بکنم صفحه‌را سیاه طرزی اگر بخط تو سه لاف میزند رویش چو خط شام سیاهت شود سیاه جواب مصائب در قندهار گفته بشکنم چین زلفت و دل بی‌جا نشسته چو دلاوران شیرو مدیم جاشسته نموده ناله من بدلت اثر بنظر کن که نوای سینوایان چه در سجا نشسته زخرام سرو قدت شده خجلت سرو بستان نتواند از تحیر نفسی زپاشسته نمود خط عنبر بعذار تو ای سمنبر که ز آه تیره روزان رخها صفا شسته نتوانم آنکه تیرت زجگر برون برآرم که خدنگ نازت ایبد بدلم بجا نشسته دل مرغ مرغ بسمل برهت فتاده بسمل که بی پواتک زپا شسته دل دغدار طرزی هوای بوی زلفت همه شب چو غنچه گل بره صبا نشسته جواب کمال مجدد در کابل گفت تا خصمت از غضب روه برابروان گره افتاد همچو زلف تو بر نار جان گره زلف عبیرسای تو از بسکه مشکبوست گرد دچو نافه خون دلم بر زبان گره همین جفاست زلسب نا مهربان تو آری خدر باد برآب روان گره لعل حیاتبخش تو بهین حسین بود ریزد گهر چورشته زرد بیان گره غافل ز تاب کمین نشود طبع ظالمان هرگز کسی برون نکند از کمان گره گر خون شود گره بدل دشمنان چه باک یارب نون بدل دوستان گره خواب شد گره بدل از دست حله‌ها بکشا بکلک شانه از ان زلفکان گره طرزی بوسف الف تو از کلک بحکمال ای از حدیث زلف توام برزبان گره جواب بکمال در کابل گفته