Page 531

بغض در سینه ام چون ارمنی پیچد ز هجرات که در دیده‌ام خار است عیون پر نما گلشن نکردد غنچه دل جمع خیار رشته تنها از ان رنجور می پیچد ترا هر دم بها گلشن مپرس از بیقرار یها دل ای گلشن خیالی بسان شمع میسوزم ز هجرانت بها گلشن دلم در خاک خون هر دم چو بسمل میطپد ! تماشا کن هوس داری بیا بهر خدا گلشن دل طرزی زهر دیدنت خون جگر ریزد وفا کن پیشه ای دلبر بیا بهر خدا گلشن بتتتبع خواجه حافظ در قندهار گفته یارز اقبال من دید براحوال من دید براحوال من یارز اقبال من ساغر تخمال من کشت پر از خون دل کشت پر از خون دل ساغر تبخال من صورت احوال من کیست که گوید بیار کیست که گوید بیار صورت احوال من رفت مه و سال من از غم هجران تو از غم هجران تو رفت مه و سال من سینه غربال من گشته مشبک زتیر گشته مشبک زتیر سینه غربال من سوخت پر و بال من از شرر عشق تو از شرر عشق تو سوخت پر و بال من نامه اعمال من گشته سیاه از گناه گشته سیاه از گناه نامه اعمال من طرزی زاقبال من یار یمن یار شد یار یمن یار شد طرزی ز اقبال من جواب صائب در کابل گفته نمی گزاشت بیاد رخت سوز دو داغ من صفای صبح جو شد از سیاهیها دماغ من مگر ان جلوه پردازت شمع کلبه تنگم که چون پروانه در پرواز می آید چراغ من کدامین شاخ گل دارد هوای سیر این گلشن که چشم بلبلان شد رخنه دیوار باغ من مگر دارد خیال سکشی لعل می آلودش که میبالد بخود چون غنچهای گل ایاغ من دل و داغ من کل کل شگفت از زخم شمشیرت بباغ سینه دارد جلوه طاوس داغ من درین صحرا ز بس دارد هوای جستجوی من بر آرد بال و پر از رنگ و بو گل در سراغ من فتاندم